شبــــــی خواب دیــدم که پروانــه ام


هـــم آغــــوش شـمـع و گـل لالـه ام


گـــــهی ســوز آتــش به بالم گرفــت


گـــــهی سوز آتـــش به جانم گرفــت


مرا ســــوخت این آتــش عشــق دل


ولــیـــــکـن خـــمــوشــــیــــد آواز دل


چو شمع در کنارم ز گردون بسـوخت


ز اشکش گل لاله هم لب بـــدوخـت


خمــــوشـــید و خشـــکیــد آه از لـبم


نیـــامـــد نگاهــی از ایـتن پیـــــکــرم


همه بـــال من پاره پاره بـــسوخــــت


چنان کز غمش شمع بیچاره سوخت


چـو از خــواب من دیـــده بر دوختــــم


نــدایی مــترا هم به جــا دوخــتـــــم


که ای مدعــی عشق را ایــن مبـیـن


کـــه از دل براری صـــــدایی مبــــیـن


نـه عاشــق بود کــس کـه نـــالد زدل


بر آرد شــکــــایـــت ز هـــــجــران دل


کــســی نــام عــاشق بــود کــو فنـا


چــو پــروانــه ســوزد ، نـــــیارد نـــوا

 

 


 

نوشته شده توسط 2عاشق در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 20:18 موضوع دست نوشته های اقای مدیر وبلاگ | لینک ثابت